Verhalen, ja je hoort ze maar je voelt ze niet. En je voelt ze het beste als je er ook daadwerkelijk bij bent. Zoals op 5 november j.l bij de sluiting van het postkantoor in Vught, een dag doorspekt van emotie. Een verdrietige dag omgeven door een gouden randje. Het eerbetoon aan Karin, Truus, en Ton was er een om stil van te worden. Hier voel je de verhalen die thuis verteld werden, hier zie je door het eerbetoon van klanten naar het personeel van het postkantoor hoe onbaatzuchtig deze drie bezig zijn geweest. Het laagdrempelige, toegankelijke kantoor waar een groot gedeelte van Vught zich gekend en begrepen voelde in de essentie van hun identiteit. Een grap een grol, een lach een traan ja soms kan het alleen daarom gaan.
Naar aanleiding van dit gegeven kwamen er wel zo'n 1000 mensen naar het postkantoor waar ze hun waardering konden uiten naar diegene die hen na aan het hart lagen. Karin, Truus en Ton jullie waren een team van kaliber, jullie hadden zoveel kracht om de klanten die binnenkwamen het gevoel te geven hoe belangrijk je bent als mens en geen nummer .
Het spreekwoord ''Zo je zaait, zul je oogsten “, heb ik zeker waar zien worden op deze dag.
Nu de werkelijkheid is ingetreden, en het postkantoor leeg en zielloos, zullen we pas gaan beseffen
wat Vught in de toekomst gaat missen. Niet de postzegel maar de postzegel mét.
Het hart is uit de kern van Vught gesneden. Begrip, warmte, medeleven, erkenning, herkenning, een luisterend oor. Vught wordt nooit meer wat het was.




Ria Stappers-van Abeelen